Badania nad oceanem cz. 7

Oceanologia rozporządza kilkoma systemami przyrządów służących do mierzenia głębokości, wszystkie one jednak zbudowane są na tej samej zasadzie, zmiany dotyczą głównie sposobu odczepiania ciężaru. Rozporządzając takimi to przyrządami, wyprawy naukowe morskie dążą przez częste mierzenie głębokości wód oceanów w różnych miejscach do dokładnego poznania kształtu dna morskiego, do wykreślenia linii łączących punkty tej samej głębokości czyli t. zw. izobatów i w ostateczności do sporządzania dokładnej mapy dna morskiego, na wzór map lądowych wyobrażających nam stosunki orograficzne na lądzie t. j. rozłożenie gór i wyżyn w stosunku do dolin i nizin.

medycyna naturalna Poznań

Na podstawie tych żmudnych, powolnych i bynajmniej nie wyczerpanych jeszcze badań, można było jednak już oznaczyć w przybliżeniu średnie głębokości poszczególnych oceanów’, które według znanego oceanografa Krummla przedstawiają się w następujący sposób:

  • Ocean Indyjski 3890 m.
  • Atlantycki 3080 m.
  • Spokojny 3340 m.

Podobne przeciętne cyfry otrzymamy prawdopodobnie i dla obu oceanów lodowatych: północnego i południowego, jak tego dowodzą istniejące już pomiary, dokonane na północy przez Nansena, na południu przez wyprawę »Waldiwii«.

Badania głębin czyli bathymetryczne pouczyły nas prócz tego jeszcze o jednym ciekawym fakcie nie bardzo spodziewanym, mianowicie, że największe głębie w oceanach, nie występują w ich środku na pełnym morzu, lecz przeciwnie w niedalekiej odległości od brzegów lądów, zwłaszcza tam gdzie góry wysokie stanowią brzeg lądów, lub gdzie wulkany najsilniej swą czynność objawiły. Jak wspomnieliśmy już, największą głębię Oceanu Spokojnego znaleziono koło wysp Karolinów, inna leży koło jednej z wysp japońskich itp.

medycyna naturalna Poznań