Życie w oceanie cz. 8

Trzeba dodać, że liliowce, to grupa nader słabo reprezentowana w dzisiejszej faunie i że wszystkie znane po ową chwilę nie prowadzą osiadłego życia z wyjątkiem krótkiej chwili w czasie swego rozwoju, lecz żyją wolno, pełzając ramionami kielicha po roślinach morskich lub unosząc się swobodnie na falach. Ale natomiast w okresie paleozoicznym (starożytnym) a głównie mesozoicznym (średniowiecznym) dziejów ziemi żyły takie właśnie liliowce, dochodzące nieraz długości 18 m (jak na płycie łupkowej z Reutlingen). Wyginęły one w następnych okresach zupełnie, zostawiając tylko ślady po sobie w skamielinach i w historii osobnikowego rozwoju dzisiejszych swobodnie żyjących liliowców. Choć następne badania wykazały, że nadzieje Milne Edwardsa nie będą spełnione, to jednak nie zniszczyły ich one w zupełności i przy dalszych badaniach głębinowych trzeba je było mieć ciągle na oku tym bardziej, że już Milne Edwards opisał znalezionego na kablu między Sardynią a Algerem korala (Caryophyllia arcuata). znanego dotychczas z górnego trzeciorzędu Piemontu i Sycylii. Drugie zagadnienie, które nasunęło się już na myśl Rossowi przy jego badaniach w morzach arktycznych, wynikło z podobieństwa fauny wyłowionej na obu biegunach.

materiały elektryczne Piła

Podobieństwo to, zauważone również przez innych badaczy mórz biegunowych, ujęto w zasadę t. zw. dwubiegunowości fauny. A stąd płynęły dalsze pytania, co jest przyczyną tego podobieństwa: czy identyczne warunki życiowe, czy też może wymiana fauny obu biegunów przez ustawiczne wędrówki — a w takim razie którędy prowadzą szlaki tych wędrówek i jaką drogą przechodzą zwierzęta z bieguna na biegun omijając wrogie dla siebie stosunki cieplne mórz umiarkowanych i podzwrotnikowych?

materiały elektryczne Piła